Portugese Synagoge
Portugese Synagoge

De Jodenbuurt in Amsterdam: wat het was en wat ervan over is

De Jodenbuurt, net ten oosten van het oude centrum, was meer dan drie eeuwen lang het hart van het Joodse leven in Amsterdam. De meeste mensen die er woonden zijn in de Tweede Wereldoorlog vermoord, en de meeste straten zijn later gesloopt. De synagogen, een paar huizen en de gedenktekens zijn er nog.

Wie er kwamen, en waarom hier

De eerste Joden die zich in Amsterdam vestigden, rond 1600, waren Sefardim: families uit Portugal en Spanje die gedwongen waren zich te bekeren en hier openlijk als Joden konden leven. In de decennia daarna voegden zich Asjkenazische Joden bij hen, gevlucht voor oorlog en vervolging in Duitsland en Polen. Zij waren armer en al snel veel talrijker.

Vóór de Duitse bezetting zijn ze nooit in een getto opgesloten. Ze vestigden zich in deze buurt omdat het nieuwe, goedkope grond aan de rand van de stad was, en ze bleven omdat de gemeenschap hier was. De meeste gilden lieten hen niet toe, dus werkten ze in de vakken waar dat wel kon: diamant, boekdruk, tabak en straathandel. De filosoof Spinoza werd in 1632 in de buurt geboren, en Rembrandt woonde aan de hoofdstraat ervan.

Twee synagogen tegenover elkaar

In de jaren 1670 voelden beide gemeenschappen zich zeker genoeg om open en zichtbaar te bouwen. De Asjkenazische Grote Synagoge werd in 1671 geopend en de veel grotere Portugese Synagoge in 1675, aan weerszijden van hetzelfde plein. In een tijd waarin katholieken in de stad hun kerken moesten verbergen, zegt dat veel over hoe Amsterdam omging met wie nuttig was voor de stad.

In de Grote Synagoge en drie latere synagogen ernaast zit nu het Joods Museum. In de Portugese Synagoge worden nog altijd diensten gehouden.

Wat er met de buurt gebeurde

In 1941 verklaarden de bezetters de buurt tot Joods getto. In februari van dat jaar sloot de Duitse politie de buurt af en pakte op het plein tussen de synagogen meer dan vierhonderd mannen op. Dat leidde tot de Februaristaking. Vanaf juli 1942 werden de bewoners gedeporteerd. Aan het eind van de oorlog was de buurt leeg, en tijdens de hongersnood van de laatste winter werden de verlaten huizen gesloopt voor brandhout.

Wat er nog stond, werd in de decennia daarna afgebroken, voor een brede weg en later voor de metro, ondanks fel protest. Het stadhuis en operagebouw dat nu aan het Waterlooplein staat, is gebouwd op de plek van het oudste deel van de buurt. Het beeld De Dokwerker markeert het plein waar de razzia plaatsvond.

Naast de Weesperstraat, de brede weg, is in 2021 het Nationaal Holocaust Namenmonument onthuld. Op de bakstenen muren staan de namen van de meer dan 102.000 Joden, Sinti en Roma uit Nederland die zijn vermoord en geen graf hebben.

Waar je het kunt zien

Loop je door Amsterdam? Lookstory vertelt je het verhaal van alles waar je voor staat. Richt je telefoon erop.

Open LookstoryBekijk hoe het werkt
Bronnen