Anne Frank Huis

Vanaf de straat is er niets te zien, en dat was precies de bedoeling. Acht mensen leefden twee jaar lang achter deze gevel, en het bedrijf beneden draaide gewoon door.

Grachtenhuizen in Amsterdam zijn diep. Veel ervan hebben aan de achterkant, achter een kleine binnenplaats, een tweede gebouw dat je vanaf de straat niet kunt zien. Dat heet het achterhuis, het huis erachter.

Otto Frank leidde op dit adres een klein bedrijf dat pectine verkocht, voor het maken van jam. In juli 1942, toen zijn dochter Margot een oproep kreeg voor een Duits werkkamp, verdween het gezin in de kamers aan de achterkant. Nog een gezin en een achtste persoon voegden zich bij hen. De toegang was een deur, verborgen achter een draaibare boekenkast.

Ze bleven er 761 dagen. Tijdens werkuren konden ze geen kraan opendraaien en niet rondlopen, want de magazijnknechten beneden wisten niet dat ze er waren. Vier medewerkers van Otto Frank wisten het wel, en zij brachten eten, boeken en nieuws. Anne was dertien toen ze onderdook. Ze schreef in een dagboek dat ze van haar vader voor haar verjaardag had gekregen, en herschreef het later, in de hoop na de oorlog een boek uit te geven.

Op 4 augustus 1944 kwam de politie. Hoe die de schuilplaats vond, is nooit vastgesteld. Iedereen in het achterhuis werd gedeporteerd. Anne stierf begin 1945 in Bergen-Belsen, vijftien jaar oud. Alleen Otto kwam terug. Een van de helpers, Miep Gies, had het dagboek bewaard en gaf het aan hem.