Vondelpark

In 1864 was dit grasland en moeras aan de rand van Amsterdam. Een groep burgers onder leiding van Christiaan Pieter van Eeghen richtte een vereniging op om een park aan te leggen voor ruiters en wandelaars, en kocht er een lange strook van. Het ontwerp gaven ze aan Jan David Zocher en zijn zoon Louis Paul, tuinarchitecten uit Haarlem. Het eerste deel ging open op 15 juni 1865. Het heette gewoon het Nieuwe Park.

De Zochers werkten in de Engelse landschapsstijl. De paden slingeren, de vijvers buigen, de bomen staan in losse groepen. Het idee is dat je het gevoel krijgt dat je op het platteland wandelt en niet in een stad.

“De paden slingeren, de vijvers buigen, de bomen staan in losse groepen.”

De naam kwam twee jaar later, en hij kwam van een standbeeld. De architect Pierre Cuypers, die in de straat naast het park woonde, had zich ingezet voor een monument voor Joost van den Vondel, de Nederlandse dichter en toneelschrijver uit de 17e eeuw. Het werd hier in oktober 1867 geplaatst, op een sokkel die Cuypers had ontworpen. De mensen begonnen te spreken van Vondels park, en in 1880 werd dat de officiële naam.

Het laatste deel werd in 1876 en 1877 aangelegd, en daarmee kreeg het park zijn huidige omvang. Al die tijd bleef het particulier bezit. Uiteindelijk kon de vereniging het onderhoud niet meer betalen, en in 1953 schonk ze het park aan de gemeente.

Het park ligt op veen. Het moet worden ontwaterd om droog te blijven, en veen krimpt als het droogt, dus het park is weggezakt tot onder de straten eromheen. Tussen 1999 en 2010 is het van begin tot eind opgeknapt, en er is nieuwe drainage in de grond gelegd.