Amsterdam Centraal

Şehir altı yüzyıl boyunca buradan açık suya baktı. Gemiler IJ’de demirlerdi, rıhtımdan ufka kadar direkler görünürdü. Sonra demiryolu geldi. Lahey’deki hükümet de istasyonun yerinin eski şehrin tam önü olduğuna karar verdi.

“Gemiler IJ’de demirlerdi, rıhtımdan ufka kadar direkler görünürdü.”

Amsterdam belediye meclisi istasyonu başka bir yerde istemişti. Şehirde birçok kişi de bu planı felaket sayıyordu. Hükümetin dediği oldu. Mühendisler limanın içinde üç ada yükseltti, çamura 8.687 ahşap kazık çaktı ve rayları şehrin ön kapısının tam önüne döşedi. Manzara bir daha geri gelmemek üzere kayboldu.

Bina Pierre Cuypers’e verildi. Cuypers o sırada Rijksmuseum’u da bitiriyordu. İkisinin akraba gibi görünmesi bundan. İstasyonu bir şehir kapısı gibi giydirdi. Yolcular artık şehre eski liman girişinden varmayacaktı. Ticareti, denizciliği ve sanayiyi anlatan kabartmalarla kaplı tuğla bir saraydan geçeceklerdi.

Yeni zemin söz dinlemedi. İnşaat daha sürerken binanın ağırlığı altında çöktü. İstasyon da yıllarca gecikmeyle, 1889’da açıldı.