Stedelijk Museum

Dit museum heeft twee voorkanten, en ze lijken geen familie van elkaar. Aan de Paulus Potterstraat is het rode baksteen met strepen van lichte natuursteen, met een trapgevel en een klein klokkentorentje. Aan het Museumplein is het een gladde witte kuip, die boven glazen wanden van de grond is getild.

De baksteen was er het eerst. A.W. Weissman, de stadsarchitect, ontwierp het gebouw, en de bouwjaren, 1892 en 1894, zijn in de straatgevel uitgehakt. Het ging open in 1895 en was voor een flink deel betaald met geld van een rijke weduwe, Sophia Lopez Suasso, en van een bankiersfamilie. Een museum voor moderne kunst was het nog niet. Naast schilderijen waren er vaandels van de schutterij te zien, poppen, een achttiende-eeuwse keuken en een oude apotheek. De beelden in de nissen zijn schilders en bouwmeesters uit de 16e en 17e eeuw.

De moderne kunst nam het langzaam over, en dat veranderde de zalen. In 1938 liet Willem Sandberg, een conservator die later directeur werd, de rode en gele bakstenen muren binnen wit schilderen, zodat de kunst beter zou uitkomen. Wit werd de kleur van het huis.

In 2003 liet de brandweer het versleten gebouw sluiten. De architecten van Benthem Crouwel wonnen de opdracht om het te vernieuwen. Ze lieten het gebouw van Weissman bijna helemaal heel, tilden een deel van de nieuwe vleugel de lucht in en legden de rest onder de grond. Ook verplaatsten ze de ingang van de straat naar het plein. Het museum ging in september 2012 weer open, en de bijnaam lag al klaar: de badkuip.

Kijk naar de kuip. De huid bestaat uit 271 panelen van een materiaal gemaakt met een synthetische vezel die ook in schepen, vliegtuigen en tennisrackets wordt gebruikt. En hij is niet zomaar wit. Mels Crouwel, de architect, zei dat alles in de kleur van Sandberg was geschilderd. Wat Sandberg met de zalen binnen deed, draagt de badkuip aan de buitenkant.

“Wat Sandberg met de zalen binnen deed, draagt de badkuip aan de buitenkant.”