Stedelijk Museum

Bu müzenin iki cephesi var ve ikisi birbirine hiç benzemiyor. Paulus Potterstraat’ta açık renk taş şeritli kırmızı tuğladan bir bina görürsün. Basamaklı bir alınlığı ve küçük bir saat kulesi var. Museumplein’de ise cam duvarların üstünde, yerden yükseltilmiş pürüzsüz beyaz bir küvet durur.

Önce tuğla bina yapıldı. Şehir mimarı A.W. Weissman tasarladı. Yapım yılları olan 1892 ve 1894, sokak cephesine oyulmuş. Bina 1895’te açıldı. Parasının büyük bölümü zengin bir duldan, Sophia Lopez Suasso’dan ve bir bankacı ailesinden geldi. Henüz bir modern sanat müzesi değildi. Tabloların yanında şehir muhafızlarının sancakları, oyuncak bebekler, on sekizinci yüzyıldan kalma bir mutfak ve eski bir eczane sergileniyordu. Nişlerdeki heykeller 16. ve 17. yüzyılların ressamları ve yapı ustaları.

Modern sanat müzeyi yavaş yavaş ele geçirdi ve salonları da değiştirdi. Willem Sandberg o sırada küratördü, sonradan müdür oldu. 1938’de içerideki kırmızı ve sarı tuğla duvarları beyaza boyattı. Böylece eserler öne çıkacaktı. Beyaz, müzenin rengi oldu.

2003’te itfaiye yıpranmış binayı kapattırdı. Yenileme işini Benthem Crouwel mimarları kazandı. Weissman’ın binasını neredeyse olduğu gibi bıraktılar. Yeni kanadın bir bölümünü havaya kaldırdılar, kalanını yerin altına indirdiler. Girişi de sokaktan meydana taşıdılar. Müze Eylül 2012’de yeniden açıldı. Lakabı hazırdı: küvet.

Küvete bak. Kabuğu 271 panelden oluşuyor. Bu panellerin malzemesi sentetik bir lifle üretiliyor. Aynı lif gemilerde, uçaklarda ve tenis raketlerinde de kullanılıyor. Beyaz olmasının da bir nedeni var. Mimar Mels Crouwel, her şeyin Sandberg’in rengine boyandığını söyledi. Sandberg’in içerideki salonlara yaptığını küvet dışında taşıyor.

“Sandberg’in içerideki salonlara yaptığını küvet dışında taşıyor.”