Magna Plaza

Burası Merkez Postanesi’ydi. 1895 ile 1899 arasında, 1854 tarihli Kraliyet Postanesi’nin yerine yapıldı; o eski bina 1897’de yıkıldı. O eski postane yeniyken önündeki sokak hâlâ bir kanaldı.

Mimar, devletin kendi mimarı Cornelis Peters’ti. Gotik ve Rönesans biçimlerini öyle serbestçe karıştırdı ki ortaya çıkan şeyin Hollandacada bir adı var: postkantorengotiek, yani postane gotiği. Anıt sicili bu binayı onun en anıtsal eseri sayıyor.

Şimdi kulelerin tepelerine bak. Her biri, açık bir sivri külahın altında armut gibi şişiyor. Bunlar telefon hatlarını içeri almak için tasarlanmıştı. Ama daha kullanılmadan eskidiler, çünkü hatlar yerin altına döşendi. Lakap da çabuk geldi: Perenburg, armutlar yüzünden.

Bunca büyüklüğüne rağmen halk yalnızca zemin katı gördü. Yukarıdaki her şey çalışanlar içindi. 1987’de posta idaresi buradan ayrılacağını duyurdu. Bir yıl sonra bina 7,5 milyon guldene İsveçli bir yatırımcıya satıldı.

“Bunca büyüklüğüne rağmen halk yalnızca zemin katı gördü.”

Binayı dükkânlara çevirme işi 1991’de başladı ve sorun çıktı: temelin yenilenmesi gerekti, bunu da kimse hesaba katmamıştı. Bina 1992’de açıldı. Dış cephe yalnızca temizlendi ve onarıldı. İçeride orta salon korundu; cam çatının altında, iki kat boyunca uzanan kemerli galerileriyle. Magna Plaza adı, yatırımcı Lars-Erik Magnusson’a bir selam.