Rembrandtmonument

Na zijn dood was Rembrandt lange tijd uit de mode. In de 19e eeuw kwam zijn roem terug, en daarmee een campagne om hem een monument te geven. De aanzet lijkt uit Antwerpen te zijn gekomen, dat in 1840 een standbeeld van Rubens oprichtte. Er werd een inschrijving geopend, zodat het publiek er hier een kon betalen.

De beeldhouwer was Louis Royer, een Vlaming uit Mechelen die zich in Amsterdam had gevestigd en in die jaren veel van de openbare standbeelden van het land maakte. Zijn eerste idee was een zittende Rembrandt die schetst. Wat hij uiteindelijk maakte, is de man die je ziet: staand, in een mantel gehuld, met de zachte baret die hij op zijn zelfportretten draagt.

Het is geen steen, en het is geen brons. Het beeld is in ijzer gegoten, door een gieterij in Den Haag, en geschilderd. Het werd in mei 1852 op zijn sokkel gehesen en drie weken later onthuld in het bijzijn van de koning.

“Het beeld is in ijzer gegoten, door een gieterij in Den Haag, en geschilderd.”

Het was het eerste standbeeld in Nederland dat voor een kunstenaar werd opgericht, en het is nu het oudste standbeeld in de openbare ruimte van Amsterdam.

Het plein was nog niet van hem. Dit was de Botermarkt, waar boeren boter, kaas en gevogelte verkochten, en het beeld stond aan de rand. In 1876 werd het naar het midden verplaatst en werd het plein ernaar vernoemd. Sindsdien is het meer dan eens verschoven en gedraaid. In 1924 kreeg het een nieuwe sokkel en werd het met het gezicht naar de Amstelstraat gedraaid.

Het huis van Rembrandt zelf ligt op tien minuten lopen hiervandaan.